می شود آیا که تو مرهم شوی؟

ای طبیب ای آشنای زخمها

ای تو که آرام جانم خوانده ای   

دورتر از جان من فرسنگها

                                                                                من کی ام؟ واگویمت امیدجان؟

                                                                                سایه بر دندان کشی خاموش و سرد

                                                                                 از پس غمها رسیدم خسته جان

                                                                                 خنده بر لب آمدم لبریز درد
 
می شود لیلی شبی مجنون شود

 از پس پندارها ، افسانه ها

یا که بر دستش بگیرد تیشه ای

بشکند فرهاد گونه کوه را

                                                                                  از کجاها آمدی اینگونه گرم

                                                                                  که تب عشقت جهانم را گداخت

                                                                                  از کجا اینگونه عاشق آمدی ؟

                                                                                گوئیا بر جسم مرده جان شتافت
 

از کجا هان؟ از کدامین فصل گرم

عشق تو بر قلب سردم چیره یافت

باور عشق تو زیبا بود لیک،

این تجسم پاک ذهنم را شکافت

 

                                                                                   از دمت زنده شدست نعشی به گور

                                                                                   وز نگاهت نور می آید به کور

                                                                                   روح من لیلی بد ومجنون شده
 
                                                                                   عشق تو از دور می آرد به شور

آری آری این نگاهی دیگر است

من کی ام؟! این قلب تو عاشقتر است

هرچقدرهم که تقلا میکنم  

شعرهایم پیش تو خیلی تر است

                                                                                    چند سالی از سکوتم می گذشت

                                                                                     چند سال از این غم تنهایی ام

                                                                                     خسته بودم از همه حتی خودم

                                                                                     خسته از حمل سر سودایی ام

وه که از بس آرزوها مرده بود

بر زبانم شعر هم خشکیده بود

باورم آمد که دیگر مرده ام

یا که خواهم مرد خیلی زوده زود

                                                                                     من زغم لبریز بودم ای شعف

                                                                                      آمدی تو غصه ها پایان گرفت

                                                                                     آمدی تا من ز من پیدا شوم

                                                                                    آمدی تو شعرهایم جان گرفت
                                                                                                             Ę