مرگ من روزی فـــرا خـــواهد رسید در بهـــــاری روشن از امــواج نـــور

در زمستــــان غبــــار آلــــــود و دوریـا خـزانی خـالی از فریــــــاد و شور

مرگ من روزی فــــرا خــواهد رسیدروزی از این تلـــخ و شیرین روزهـا

روز پـــوچی همچو روزان دگــــــــرســــایه ای ز امروزهـــا ، دیروزهــا

دیدگـــــانم همچو دالان هــــای تــــــارگـــونه هـــایم همچو مرمر هـای سرد

ناگهــــان خـــوابی مرا خـــواهد ربودمن تهی خــــواهم شد از فریــــاد درد

خـاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره کـــه در خــــاکم نهند

آه ... شـــــاید عــــاشقـــــانم نیمه شب گــــل به روی گـــــور غمنــــاکم نهند

بعد من ، نـــــاگه به یک سو می روندپـــرده هــــــای تیره ی دنیــــــــای من

چشمهـــــای ناشنـــــاسی می خـــــزند روی کــــــاغذ هـــا و دفترهـــــای من

در اتــــــاق کــــــــوچکم پـــــا می نهد بعد من ، بــــا یـــــاد من بیگــــــانه ای

در بـــر آئینه می مـــــاند به جــــــــای تــــــــار موئی ، نقش دستی ، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خویش هر چه بر جا مــــــانده ویران می شود

روح من چــــون بــادبــان قـــــــــایـقی در افقهـــــا دور و پنهـــــــان می شود

می شتــــــابد از پـی هم بی شکـــــیب روزهــــا و هفته هـــــــا و ماه هـــــــا

چشم تــــو در انتظــــــــار نــــــامه ای خیره می مــــاند بــــه چشم راه هــــــا

لیک دیگــــر پیکـــــر سرد مــــــــــرا می فشـــــارد خاک دامنگیر خــــاک !

بی تو ، دور از ضربه هـــــای قلب توقلب من می پوسد آنجــــــا زیر خــاک

بعد هـــــا نــــــام مرا بــــــاران و بــاد نــــــرم می شویند از رخســــار سنگ

گور من گمنــــــام می مــــــــاند به راه فارغ از افســـــانه هـــای نــــام و ننگ

s